رضایی در این مطلب آورده است:

«حضور در خارج یا تکیه بر خارج؟ یکی از آرمان های ملت ایران در دو قرن اخیر، دستیابی به «شکوفایی اقتصاد خانواده و کشور» است؛ از جنبش تنباکو تا ملی شدن نفت و تا امروز برای ساخت اقتصاد مردمی تلاش شده است ولی وابستگی به نفت و تکیه به خارج مارا از تکیه به خود بازداشته است. تکیه بر نفت به معنی فروش ثروت و اتکا به ارز خارجی است؛ در حالی که اقتصاد امن با تکیه به خود و حضور در بازارهای خارجی پدید می آید.

اکنون زمان آن رسیده است که میراث کوشش یکصد و پنجاه ساله ملت ایران را با حرکت قاطع به سوی اقتصاد مردمی، کاهش خام فروشی نفت و افزایش سهم بنگاه های کوچک تولیدی در بخش خصوصی و تعاونی شتاب بببخشیم. برای این منظور باید در خارج حضور داشته باشیم اما به خارج تکیه نکنیم.»