وی ادامه داد: رژیم اسرائیل دارای تاریخی مملو از تجاوز به همسایگان و کشورهای خاورمیانه است و از سال ۱۹۸۴ حداقل ۱۴ بار به کشورهای منطقه تجاوز نموده است. رژیم اسرائیل با ادامه خودداری از پیوستن به پیمان عدم اشاعه هسته ای و کنوانسیون های عدم اشاعه سلاح های شیمیایی و بیولوژیک، تمامی سازوکارهای بین المللی حاکم بر نظام عدم اشاعه را به استهزا گرفته است. این رژیم تنها مانع تشکیل یک منطقه عاری از سلاح های کشتار جمعی در خاورمیانه است. سلاح های هسته ای در اختیار این رژیم جدی ترین تهدید علیه تمامی کشورهای خاورمیانه و رژیم عدم اشاعه است که رسیدگی به آن مهمترین وظیفه شورای امنیت است. این رژیم ناقض حداقل ۸۶ قطعنامه شورای امنیت در رابطه با تکرار تجاوزات و اشغالی غیرقانونی است که از قطعنامه شماره ۵۴ مصوب ۱۹۸۴ تا قطعنامه ۲۳۳۴ مصوب ۲۰۱۶ ادامه داشته است. با این وجود، این رژیم در این مدت طولانی از هرگونه مجازاتی معاف بوده است.
 در رابطه با تراژدی خان شیخون، این موضوع در حالی اتفاق افتاد که سوریه بر اساس تایید سازمان ملل متحد، خلع سلاح شیمیایی شده بود ولی داعش و جبهه النصره خلع سلاح نشده بودند. اقدام نظامی آمریکا علیه سوریه بدون هیچ تحقیق مستقل یا تحت نظر سازمان ملل متحد انجام شد. این حمله، مصداق بارز تجاوز علیه یک عضو سازمان ملل و نقض آشکار منشور ملل متحد و قوانین بین المللی است. این اقدام در واقع ارسال این پیام روشن به تروریست هاست که جنایات خود را نظیر آنچه در چهار آوریل انجام دادید تکرار کنید و با اقدامات خصمانه آمریکا جایزه بگیرید. نتیجه این که، در تاریخ ۱۵ آوریل هم جنایت دیگری جان دست کم ۱۲۶ نفر را گرفت که بیشتر آنها کودک بودند. تمامی این جنایت ها قبل از نشست آستانه درباره روند سیاسی در سوریه اتفاق افتاد.
 جهان و بویژه خاورمیانه هنوز از اقدامات یک جانبه نظامی بر پایه اتهامات خودساخته رنج می برد. اقدامات آمریکا در خاورمیانه  در سال ۲۰۰۳ به ایجاد داعش انجامیده وثمری جز بی ثباتی و تروریست پروری به بار نیاورده است. جالب توجه است که آنهایی که منطقه را بی ثبات کردند و به ایجاد گروههای تروریستی کمک کردند اکنون ایران را متهم می کنند، یعنی کشوری که در مبارزه و مهار شبکه جهانی ترور بیشترین تلاش را به عمل آورده است.
 کسانی که تاریخ را مطالعه کرده اند می دانند که صلح بدون عدالت قابل تداوم نیست. تبختر آمدن نماینده جدید آمریکا به عنوان  کلانتر جدید در سازمان ملل متحد، نه تنها راه به جایی نخواهد برد، بلکه صرفا به تداوم چرخه خشونت خواهد انجامید. قبول چنین رهیافت خطرناکی اصول مسلم سازمان ملل متحد و دستاوردهای دیپلماسی جامعه جهانی را دیر یا زود یک به یک تهدید خواهد کرد.