می دونی کربلا چه وقت دیدن داره وقتی که

دم اذون مغربش هوای شهر تاریکه

نمی دونم چرا دلم پر آشوبه

فهمیدم ماه عزای اربابم حسین بازم نزدیکه

حالا که نشد کربلا برم

یه جورایی آزرده خاطرم

آرزومو نمی خوام زیر گل ببرم

کربلا

منم و این حرم من و دو تا گلبرگ تنهایی

منم و شهری که شبای جمعش هست رویایی

منم و دستای کریم اربابم ثارالله

منم و اون نگاه پر تب و مهر زهرایی

شبای حرم یادم نمیره

می دونی دلم بد جور اسیره

مادر تو می دونم دستم و می گیره

کربلا

یه مادری تو کاروون پرشونه فرزنده

تا که نگاش می افته شیش ماهش داره می خنده

تو کاروون دل سه ساله ای غصه چون داره

دلش و به عمو ابالفضلش می بنده

میگه عمو آروم جونمه

عمویی تموم وجودمه

روی دوشش همه دنیا زیر پرمه

اباالفضل