کرْبَلا، لا زِلْتِ کَرْباً وَبَلا، ما لقی عندک آل المصطفى

کربلا ای خاک اندوه و بلا، لاله‌زار سرخ آل مصطفی

کَمْ عَلى تُرْبِکِ لمّا صُرّعُوا، مِن دَم سال و مِن دَمع جرى

خاک تو آغشته‌ی خون است و اشک، از به خاک افتادن آلاله‌هاست

کربلا یا کربلا یا کربلا

یا رسول الله لو عایَنتَهم، و هُم ما بَینَ قَتلى وسِبی

یا محمد بنگر این آل تو است، یا قتیل دشت خون یا مبتلا

قَتَلوه بَعد علم مِنهُم، انه خامس اصحاب الکسا

قاتلانش با خبر بودند اوست، پنجمین دردانه آل عبا

یا حسین یا حسین یا حسین

غَسَلُوهُ بِدَمِ الطّعْنِ، وَمَا، کَفّنُوهُ غَیرَ بَوْغَاءِ الثّرَى

پاره پاره پیکرش مانده به خاک، غسلش از خون و کفن از بوریا

کیفَ لَم یَستَعجِلِ اللهُ لَهُم، بانقلابِ الأرضِ أورَجمِ السَّماء

از چه رو از هم نمی پاشد زمین؟ آسمان در هم نمی ریزد چرا؟

کربلا یا کربلا یا کربلا

لَیسَ هذا لِرسولِ اللهِ، یا، أُمّةَ الطُغیانِ والبَغی، جَزا!

اجر پیغمبر به قرآن این نبود، بی وفایان ننگ بادا بر شما

لَم یَذوقوا الـماءَ حتّی اجتَمَعوا، بِحَدّی السیفِ علی ورد الرّدی

تشنه بودند و گلویی تر نکرد، زان میان جز نیزه ها و دشنه ها

یا حسین یا حسین یا حسین

حَمَلُوا رأساً یُصَلُّونَ علی، جدَّه الأکرَمِ طوعاً و إبا

آسمان ها را به غارت برده اند، مانده بر نی آیه های والضّحی

میِّتُ تبکی لَه فاطمةُ، وابوها و علیّ ذوالعُلی

این صدای گریه های فاطمه است، هم نوای مصطفی و مرتضی است

کربلا یا کربلا یا کربلا