،علیرضا جعفرنژادی با اشاره به وابستگی کشور به واردات روغن اظهار کرد: با توجه به نیاز ملی به تامین امنیت غذایی و کاهش وابستگی، افزایش عملکرد و بهبود کیفیت دانه کلزا از طریق مدیریت صحیح کشت، به ویژه تغذیه بهینه، بسیار حائز اهمیت است.

وی افزود: سطح زیر کشت این محصول در سال‌های اخیر روندی افزایشی داشته که لزوم توجه به فناوری‌های دقیق داشت را دوچندان می‌کند.

این محقق با اشاره به مراحل اصلی رشد و نمو کلزا توضیح داد: الگوی جذب عناصر غذایی در این مراحل متفاوت و بیشترین میزان جذب عناصر پرنیاز نیتروژن، پتاسیم، فسفر و گوگرد است.

وی ادامه داد: همچنین کلزا نسبت به عناصر کم‌نیاز مانند منگنز، آهن، روی و مس نیز حساسیت و نیاز قابل توجهی نشان می‌دهد.

جعفرنژادی با بیان اینکه نیاز غذایی کلزا در مراحل مختلف متغیر است تصریح کرد: به طور مثال جذب نیتروژن از مرحله ساقه‌دهی تا گلدهی به اوج خود می‌رسد بنابراین برنامه کوددهی باید بر اساس این منحنی جذب و با در نظر گرفتن آزمون خاک طراحی شود تا از کم‌بود عناصر جلوگیری شود و از مصرف بیرویه و زیان‌بار کود پیشگیری شود.

این محقق حوزه کشاورزی به مدیریت تنش سرما در مزارع کلزا نیز اشاره کرد و گفت: تغذیه متعادل و تقویت گیاه به ویژه با استفاده از کودهای پتاسه و ریز مغذی‌ها قبل از شروع یخبندان، مقاومت گیاه را در برابر تنش سرما افزایش می‌دهد و از خسارات احتمالی می‌کاهد.

وی خلاصه‌ای از توصیه‌های عمومی کوددهی کلزا را بر اساس مراحل رشد ارائه داد و تاکید کرد: این مقادیر و زمان‌بندی‌ها باید حتما با نتایج آزمایش خاک هر مزرعه و نظر کارشناسان محلی تنظیم شود.

جعفرنژادی توضیح داد: در مرحله پایه (کاشت) مصرف کودهای فسفاته، پتاسه و گوگرد بر اساس آزمون خاک. مصرف بخشی از نیتروژن به عنوان پایه و در مرحله روزت (قبل از زمستان) مصرف سرک نیتروژن به همراه گوگرد و ریز مغذی‌ها (به ویژه روی و بور) برای تقویت گیاه قبل از زمستان توصیه می‌شود.

وی افزود: همچنین در اوایل بهار (ساقه‌دهی تا غنچه‌دهی)، مهمترین مرحله کوددهی سرک نیتروژن به همراه مصرف کودهای گوگردی و ریز مغذی‌ها است.

این عضو هیات علمی ادامه داد: در مرحله گلدهی نیز معمولاً مصرف کودهای نیتروژنه متوقف می‌شود و محلول‌پاشی با کودهای حاوی بور، روی و گوگرد برای افزایش کیفیت دانه می‌تواند مفید باشد.

وی با اشاره به منابع کودی پیشنهادی به کشاورزان گفت: اوره، سولفات آمونیوم، سوپر فسفات تریپل، سولفات پتاسیم، سولفات روی، سولفات منگنز و اسید بوریک از جمله این موارد هستند.

جعفرنژادی خاطرنشان کرد: اجرای دقیق این مدیریت تغذیه‌ای، ضمن افزایش عملکرد در واحد سطح، سبب بهبود درصد روغن و کیفیت نهایی دانه کلزا خواهد شد و گامی موثر در راستای خودکفایی این محصول استراتژیک محسوب می‌شود.