، دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا به تازگی و در بحبوحه برگزاری هشتاد و یکمین نشست سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، میزبان شی جین پینگ رئیس جمهور چین بود. نکته قابل تامل اینکه ترامپ شخصا در فرودگاه برای استقبال از رئیس جمهور چین حاضر شد و حتی برخی رسانه‌های آمریکایی با ابراز تعجب از استقبال گرم ترامپ از شی جین پینگ، وی را مسخره کرده و عامل تحقیر آمریکا معرفی نمودند.

با این همه، این جنس از کنشگری رئیس جمهور آمریکا حامل دو پیام معنادار است.

اول اینکه جهان یک مرتبه دیگر جلوه ای جدید از زوال موقعیت هژمونیک آمریکا در محیط بین‌المللی را به چشم دید. در دیدارهای اخیر ترامپ و شی جین پینگ، هر مرتبه رسانه های بین‌المللی به واکنش سردِ رئیس جمهور چین و در مقابل، هیجان ترامپ در رابطه با دیدار با شی جین پینگ، اشاره داشته‌اند.

خودِ ترامپ نیز می داند که این قبیل رفتارهای وی با بازخوردهای منفی در محیط بین‌المللی و حتی داخلِ آمریکا رو به رو می شود. با این حال، مشکل اصلی ترامپیست ها این است که خوب می دانند چین اکنون یک بازیگر قدرتمند در عرصه معادلات بین‌المللی است و دشمنی و یا سردیِ آمریکا نسبت به آن، می تواند تبعات به شدت مخربی را برای آمریکا در ابعاد مختلف داشته باشد. به بیان ساده‌تر، وقتی زورِ آمریکا به چین نمی‌چربد، رئیس جمهور آمریکا سعی دارد هرطور که شده به زعم خود، پکن را مهار و از ایجاد دردسرهای بیشتر برای کاخ سفید در محیط بین‌المللی جلوگیری کند.

نکته دوم اینکه ترامپ تا حد زیادی به همکاری چین در موضوعات مختلف بین‌المللی نیاز دارد. به طور خاص در پرونده جنگ ایران، آمریکایی ها از همکاری های راهبردی چین با ایران به ستوه آمده اند وتداوم این روند را به نفع خود نمی بینند. در مورد روسیه و معادلات راهبردی شرق آسیا و همچنین موضوعات اقتصادی مطرح در روابط دو کشور نیز، کاخ سفید به شدت به همکاری چین نیاز دارد و البته که پکن هم در بسیاری از این موضوعات، بر مواضع خود پافشاری می کند. از این زاویه نیز، ضعف آمریکا در برابر چین، موجب شده تا سفر اخیر رئیس جمهور چین به آمریکا، به نمایشی عینی از تحقیر رئیس جمهور آمریکا تبدیل شود. موضوعی که در رسانه‌های آمریکایی نیز بازتاب های گسترده ای پیدا کرده است.