، علمای بحرین در بیانیه‌ای گفتند: «کلام حق در بحرین امروز در بند است، زیرا چهل و یک نفر از برجسته‌ترین علمای آن که به امانت رسالت وفادار بودند و زندگی خود را وقف انتقال علم و هدایت به مؤمنان کردند، در پشت میله‌های زندان رنج می‌برند.»

در این بیانیه آمده است: «این بازداشت، در اصل، چیزی جز گواهی آشکار بر ورشکستگی رژیم و ناتوانی آن در مقابله با استدلال و بحث با عقل نیست. در مواجهه با بنای عقل و ایمان، وقتی منطق حقیقت سلاحش را از دستش گرفت، چاره‌ای جز توسل به زنجیر و سلول‌های زندان نیافت.»

علمای بحرینی در بیانیه خود تأکید کردند: «این بازداشت ناعادلانه و ظالمانه، تنها به تعمیق آگاهی اسلامی در دل‌های افراد آگاه این جامعه، تقویت درک جایگاه و مقام والای اسلام و آشکار شدن وحشت و ترسی که در دل‌های دشمنانش در برابر قدرت حقیقت لانه کرده است، کمک خواهد کرد. تاریخ طولانی امت اسلامی حاوی درس‌های ماندگاری است که زمان نمی‌تواند آنها را پاک کند؛ درس‌هایی که گویای حقایق هستند: وقتی علما زندانی می‌شوند، نفوذشان رشد و گسترش می‌یابد و وقتی بازداشت می‌شوند، قلب‌ها از بار ترس آزاد می‌شوند و اراده‌ها با آزمایش‌ها و مصائب این مصیبت، آبدیده می‌شوند.»

در این بیانیه تأکید شده است: «دستگاه سرکوب و ابزارهای ارعاب رژیم کارساز نخواهد بود، زیرا ملتی که اسلام آن را شکل داده از درس جاودانه کربلا، یقینی تزلزل‌ناپذیر آموخته است: اینکه حقیقت با ناپدید شدن حاملان آن و خاموش شدن صداهایشان نمی‌میرد و دست ستمگر هرگز به وجدان‌ها نخواهد رسید و بر اراده‌ها غلبه نخواهد کرد.»

در این بیانیه آمده است: «کینه ریشه‌دار، خشم فروخورده و جرقه‌های سوزان در چشمان صاحبان قدرت نسبت به علمای دینی که از حریم اسلام و مکتب اهل بیت دفاع می‌کنند، در واقع بازتاب آشکار چیزی عمیق‌تر و شدیدتر در اعماق وجود آنهاست: دشمنی ذاتی با اسلام و آموزه‌های ناب آن و کینه‌ای پنهان.»

در پایان این بیانیه آمده است: «رژیم سیاسی بحرین با اشتباهات فزاینده و حماقت‌های پی در پی خود، به سرعت به سمت سرنوشت تاریکی که برای خود رقم زده است، پیش می‌رود.»