، یکی از ایده های محوری و مهم که به ویژه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و تفوق موقعیت قدرت های غربی در نظام بین الملل مطرح شد و سال‌ها در مورد آن مانور داده می شد، ایده ثبات هژمونیک بود. بر پایه این ایده، بسیاری از بازیگران منطقه ای که جهان غرب و مخصوصا آمریکا را قدرت برتر در جهان می پنداشتند، عملا امنیت خود را به آن برونگذاری کرده و برتری آن را پذیرفته و اولویت های آن را مورد احترام ارزیابی می کردند. 

به بیان ساده تر، برخی کشورها در سطح مناطق مختلف جهان، به کل از حیث امنیتی به هژمون برتر دنیا یعنی آمریکا وابسته شدند و در سایر شئون به بازیگر هژمون باج و امتیاز می دادند. اساسا به همین دلیل هم بود که از نظریه ثبات هژمونیک صحبت می شد. زیرا از منظر این نظریه، امنیت برای برخی کشورها تا زمانی وجود داشت که بازیگر هژمون با تکیه بر قدرتش، آن را برای آن ها تامین می کرد. با این حال، هرچه به جلو حرکت کرده ایم، سست شدن بنیان های این نظریه در نظم جهانی خود را بیش از پیش آشکار کرده است. 

در مورد جنگ اوکراین همگان دیدند که عاقبت نزدیکی و دوستی با غرب و آمریکا برای دولت غربگرای این کشور چیزی جز ویرانی نبود و همگان اذعان دارند که اوکراین راهی جز تن دادن به خواسته های روسیه ندارد. 

با این همه، در مورد جنگ افروزی اخیر و جاری علیه ایران، مرگ نظریه ثبات هژمونیک صریح تر از هر زمان دیگری پیش چشم جهانیان قرار گرفته است. رژیم های عربی تنها امیدشان در مسأله تامین امنیت، آمریکا و البته عنصر نیابتی آن در منطقه یعنی رژیم صهیونیستی بود. بازیگرانی که عاجز بودن خود در برابر ایران و محور مقاومت را به عینه نمایش داده و می دهند. اساسا به همین دلیل هم است که بسیاری معتقدند جنگ افروزی علیه ایران، تیر خلاص به نظم جهانی آمریکایی و غربگرا بود و سال ۲۰۲۶ را باید نقطه پایان این نظم دانست. 

قرار گرفتن این مسأله پیش چشم جهانیان به معنای واقعی کلمه یک بحران برای موقعیت جهانی آمریکا است. بحرانی که البته هیچ راهی برای لاپوشانی آن برای حاکمان کاخ سفید وجود ندارد و چالش بحرانی آن ها نیز ریشه در همین مسأله دارد.