، روزنامه صهیونیستی هاآرتص در ۲۳ آوریل گزارش داد که «ده‌ها کودک هر هفته» در نوار غزه «در بحبوحه هرج و مرج پس از جنگ» ناپدید می‌شوند؛ بدون شک، یک نسل‌کشی مداوم تحت حمایت آمریکا در سرزمین فلسطینی در حال انجام است که با وجود آتش‌بس ظاهراً اجرا شده در سال گذشته کماکان ادامه دارد.

«محمد غبان» کودک چهار ساله‌ای بود که در اوایل آوریل در شمال غزه ناپدید شد. به نوشته هاآرتص، «او با برادرش در مقابل چادر خانواده آواره‌اش بازی می‌کرد. او به داخل رفت، درخواست آغوش کرد، صندل‌هایش را پوشید و بیرون رفت. و سپس ناپدید شد.»

نویسنده این مطلب به تخمینی از مرکز فلسطینی مفقودین و ناپدیدشدگان اجباری استناد می‌کند که می‌گوید ۲۹۰۰ کودک «در طول جنگ ناپدید شده‌اند» که گمان می‌رود ۲۷۰۰ تن از آنها زیر آوار گیر افتاده باشند و ۲۰۰ نفر باقیمانده به سادگی مفقود شده‌اند.

میدل ایست آی با انتشار بخشی از مقاله هاآرتص خاطر نشان کرد که چنین آماری دقیقا با شیوه‌ کار ارتش صهیونیستی مطابقت دارد که طبق آمار رسمی تلفات، از زمان آغاز نسل‌کشی غزه در اکتبر سال ۲۰۲۳ بیش از ۷۲ هزار و ۵۰۰ فلسطینی را در غزه کشته است، در حالی‌که هزاران نفر دیگر هنوز مفقود هستند و گمان می‌رود که زیر آوار جان خود را از دست داده‌اند.

«فرانچسکا آلبانیز» گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در ماه سپتامبر هشدار داد که آمار واقعی تلفات ممکن است در حدود ۶۸۰ هزار نفر باشد.

یک تحقیق شبکه الجزیره در ماه فوریه نیز نشان داد که دست کم ۲۸۴۲ فلسطینی از زمان آغاز جنگ در نوار غزه به گونه‌ای ناپدید شده‌اند که حتی اجسادشان هم از بین رفته است- پدیده‌ای که تیم‌های دفاع مدنی غزه آن را به استفاده اسرائیل از سلاح‌های حرارتی و ترموباریک ساخت آمریکا نسبت می‌دهند. این تسلیحات عملاً بدن انسان‌ها را «تبخیر» می‌کنند.

میدل ایست آی در ادامه تصریح کرد: اما این آمار وحشتناک به سرعت تحت‌الشعاع جنگ دیوانه‌وار آمریکا و اسرائیل علیه ایران و فاجعه منطقه‌ای گسترده‌تر قرار گرفت که اخبار را در ۲ ماه گذشته به خود اختصاص داده است. با این حال، این موضوع همچنان به همان اندازه شوم و مرتبط است.

در این میان، ارتش صهیونیستی در بیانیه‌ای گزارش رسانه عربی را «ادعای دروغین الجزیره درباره تبخیر اجساد غزه» خواند و مدعی شد که «فقط از مهمات قانونی استفاده می‌کند» و «مکان‌ها و اهداف نظامی را مطابق با قوانین بین‌المللی مورد حمله قرار می‌دهد و تمام اقدامات ممکن را برای کاهش آسیب به غیرنظامیان و اموال غیرنظامی تا حد امکان انجام می‌دهد.»

رسانه مستقر در لندن همچنین به نقش آمریکا در وقوع این جنایت اشاره و آن را یک الگوی جهانی توصیف کرد و افزود: ایالات متحده در ناپدید شدن‌های اجباری در بسیاری از نقاط جهان دست داشته است، از جمله با کمک و همدستی با حکومت‌های راست‌گرا در سراسر آمریکای لاتین در طول جنگ سرد.

ده‌ها هزار نفر در آرژانتین، گواتمالا و فراتر از آن ناپدید شدند، زیرا ایالات متحده و دوستانش با شرافت تمام در تلاش بودند تا این نیمکره را برای سرمایه‌داری خود امن کنند.

در مکزیک، بیش از ۱۳۰ هزار نفر ناپدید شده‌اند که اکثریت قریب به اتفاق آنها پس از آغاز «جنگ علیه مواد مخدر» تحت حمایت ایالات متحده در سال ۲۰۰۶ رخ داده است که به طور درست‌تر می‌توان آن را جنگ علیه فقرا توصیف کرد.

اما از مکزیک تا غرب آسیا، انتشار تعداد ناپدیدشدگان به سختی می‌تواند میزان قربانی شدن را نشان دهد. خانواده‌های مفقودین نیز قربانی هستند و محکوم به برزخ روانی ناتمام، بدون داشتن اطلاعات مشخص در مورد سرنوشت عزیزانشان - چیزی که در نبود آن آغاز فرآیند سوگواری یا دستیابی به آرامش عاطفی لازم برای ادامه زندگی غیرممکن است.

«رفیق بدران» پدر فلسطینی، یکی از این قربانیان است که می‌گوید چهار فرزندش را در حملات اسرائیل به غزه از دست داده و هرگز نتوانسته حتی کوچکترین نشانه از پیکرهای هیچ‌یک از آنها پیدا کند. او به الجزیره گفت: «چهار فرزندم ناپدید شده‌اند. یک میلیون بار دنبالشان گشتم. حتی یک تکه هم از آنها نمانده بود. کجا رفتند؟»

میدل ایست آی در پایان نوشت: اکنون با شعله‌ور شدن جنگ منطقه‌ای و سود سرشار صنعت اسلحه‌سازی، نادیده گرفتن وضعیت منحصر به فرد فلسطینیان آسان‌تر شده است که به این معنی است که نسل‌کشی نیز عملاً از کانون توجهات کنار می‌رود.