، به تازگی شاهد بودیم که علی رغم تدارکات فراوان جهت برگزاری دور دوم نشست اسلام آباد میان ایران و آمریکا، کشورمان از حضور در این نشست صرف نظر کرد. 

رویدادی که با بازتاب های فراوانی همراه شده است. این اقدام ایران در شرایطی انجام شده که ترامپ و متحدانش دست به هرکاری زدند تا ایران راهی اسلام آباد شود. با این همه، حداقل به دو دلیل عمده عدم حضور ایران در نشست اسلام آباد، حرکتی منطقی بوده است. 

اول اینکه تنها اندکی قبل از برگزاری دور دوم نشست اسلام آباد شاهد بودیم که دولت آمریکا در اقدامی خصمانه دست به حمله و توقیف یک نفتکش ایرانی با نام توسکا زد. این چه منطقی است که قبل از مذاکرات، حرکت خصمانه علیه ایران انجام می دهد و توقع دارد که کشورمان در برابر آن سکوت کند؟ اساسا چه دولتی وجود دارد که به مذاکره زیر سایه تهدید رضایت بدهد؟ 

دولت ترامپ پیشتر در ازای حسن نیت ایران و بازگشایی تنگه هرمز، سیلی از تهدیدات را علیه کشورمان مطرح کرد و مدعی شد که به محاصره دریایی علیه ایران علی رغم حسن نیت کشورمان ادامه داد. ایران نیز خیلی زود واکنش نشان داد و مجددا وضعیت تنگه را به گذشته برگرداند و آن را مسدود ساخت. از این رو، آمریکا ابتدا باید رویکردی منطقی و درست را برای تعامل با ایران اتخاذ کند و سپس صحبت از مذاکره کند و انتظار حضور کشورمان در مذاکرات اسلام آباد را داشته باشد. 

نکته دوم اینکه ترامپ خلف وعده های زیادی را تاکنون انجام داده است. او پذیرفت که بر مبنای شروط ده گانه ایران مذاکره کند اما به هیچ وعده خود عمل نکرد. او حتی قول داده بود که آتش بس خیلی زودتر در لبنان هم برقرار شود و بخشی از منابع مالی ایران آزاد شود. این در حالی است که وی به هیچکدام از این وعده ها عمل نکرد. حال باید از خودمان بپرسیم که ایران حقیقتا به چه دلیل باید وارد فاز مذاکره با یکچنین فرد و دولتی شود؟ واقعیت این است که اکنون آمریکا اصلی ترین مانع دیپلماسی و گفتگو و برقراری ثبات در غرب آسیا است.