، یکی از نکاتی که دونالد ترامپ از همان نخستین ساعات پس از حمله جدید به ایران مدام بر آن تاکید داشته این مسأله بوده که او به دنبال توافق سریع با ایران است. در واقع پس از آنکه ترامپ خیلی زود فهمید نمی توان نظام سیاسی ایران را نابود کرد، وی دستورکارش را تغییر داد و بر ضرورت حصول توافقی سریع با کشورمان تاکید کرد. 

این مسأله بارها و بارها به طرق مختلف از سوی ترامپ مطرح شده و گویی گیر اصلی وی در مواجهه با ایران مسأله توافق سریع است. حال در این نقطه این سوال مطرح می شود که براستی دلیل اصلی ترامپ جهت اصرار بر حصول توافق سریع با ایران چیست؟ به نظر می رسد در این رابطه باید دو نکته را مد نظر داشت. 

اول اینکه ترامپ طبق اختیارات مندرج در قانون اساسی آمریکا برای ریاست جمهوری این کشور تنها می تواند ۶۰ روز را فارغ از هرگونه ملاحظه ای به جنگ افروزی بپردازد. این دوره زمانی تا هشتم اردیبهشت ماه سال جاری به پایان می رسد. درست به همین دلیل ترامپ می خواهد تا قبل از اینکه با سیلی از چالش و بحران ها رو به رو شود، در مورد ایران به یک نتیجه عینی برسد. 

نتیجه ای که البته با توجه به مقاومت حداکثری ایران فاصله زیادی تا تحقق دارد و همین حالا بسیاری در جهان غرب تاکید دارند که چشم اندازهای مطلوب ترامپ در مورد ایران با توجه به آنچه تاکنون دیده ایم رنگ واقعیت نخواهد گرفت. 

نکته دوم اینکه ترامپ اساسا اهل شو و نمایش است. او تصوری فانتزی از سیاست بین الملل و جنگ دارد. وی می خواهد خیلی زود در هر پرونده ای به نتیجه برسد. این در حالی است که در عرصه واقعیت، شرایط تفاوت زیادی با توهمات ترامپ دارد. 

به بیان ساده تر اگر از زاویه روانشناسی سیاسی نیز به ماجرا بنگریم، ترامپ از نظر فکری دچار یک مشکل جدی است و گویی اقتضائات عالم سیاست و جنگ را درک نمی کند. ترامپ خوب می داند که با سیلی از چالش ها در محیط بین المللی رو به رو است و اگر قرار باشد در پرونده ایران در یک باتلاق گرفتار شود، بایستی در ادامه دوره حضورش در قدرت با طیف متنوعی از چالش ها رو به رو شود و البته که اعتبار ادعایی اش را نیز به شدت مخدوش ببیند. این سناریوی مطلوبی ترامپ نیست.