،یکی از نکات مهم در بحبوحه جنگ رمضان و حمله به ایران این بود که دونالد ترامپ رییس جمهور آمریکا دست به هر کاری زد تا شاید بتواند شرکای اروپایی کشورش را وارد معادله جنگ افروزی علیه ایران کند. با این همه هیچکدام از آن ها حاضر به اینکار نشدند و حتی ناتو هم درخواست ترامپ را رد کرد. 

این مسأله به شدت موجب عصبانیت ترامپ شد و او را واداشت تا در موضع گیری های مختلف خود به این مسأله اعتراض کند. با این همه اینطور به نظر می رسد که قدرت های اروپایی به دو دلیل عمده از مشارکت در ماجراجویی علیه ایران طفره رفتند. 

اول اینکه آن ها نسبت به ثبات سیاسی و امنیتی ایران اطمینان خاطر داشتند و همین مسأله موجب می شد تا این دسته از کشورها به شدت از تبعات ماجراجویی علیه ایران در هراس باشند.

تردیدی نیست که اگر اروپایی ها مطمین بودند می توانند از کارزار جنگ با ایران پیروز بیرون بیایند در مداخله تردید نمی کردند. به بیان ساده قدرت نظامی و اجتماعی و سیاسی ایران سبب شد تا دشمنان به خود اجازه مداخله در ماجراجویی علیه ایران را ندهند. 

نکته دوم اینکه دولت های اروپایی به شدت از رویکردها و سیاست های دونالد ترامپ هراسان هستند. آن ها خوب می دانند که ترامپ به هیچ وجه فردی قابل اعتماد نیست و خیلی زود نزدیک‌ترین متحدانش را هم رها خواهد کرد. از این رو آن ها نمی خواهند وارد بازی شوند که ترامپ آن را طراحی کرده است. بازی که اگر در آن گرفتار شوند با فشارهای جدی افکار عمومی خود هم رو به رو می شوند. 

درست به همین دلیل هم بود که شاهد بودیم نخست وزیر انگلیس در موضع گیری تاکید کرد که هرچه بشود باز هم در ماجراجویی علیه ایران شرکت نخواهد کرد. از این رو، متحدان اروپایی آمریکا دلایل متقنی برای عدم ورود در ماجراجویی علیه ایران داشته اند. دلایلی که به ویژه با توجه به احساسات منفی افکار عمومی اروپایی نسبت به ترامپ ابعاد جدی تری را نیز به خود می گیرد.