، به تازگی و در بحبوحه تداوم یافتن تجاوز آمریکا و رژیم اشغالگر قدس به کشورمان شاهد بوده ایم که ولادیمیر زیلنسکی رییس جمهور اوکراین به عربستان و امارات سفر کرده و با رژیم های این دو کشور توافقاتی را منعقد کرده تا آن ها بتوانند به نحو بهتری با حملات پهپادی ایران مقابله کنند. 

حتی برخی گزارش ها حاکی از این هستند که تکنسین های اوکراینی و مستشاران آن ها در خاک این دسته از کشورها حضور دارند و به دنبال کمک به آن ها در تقابل با ایران هستند.

با این همه این سفر و معادله در نوع خود از یک تناقض عجیب رنج می برد و آن هم این است که ولادیمیر زیلنسکی و ارتش اوکراین در بحبوحه جنگ با روسیه به شدت در تقابل با پهپادهای شاهد ایرانی ناکارآمد بوده اند. حملاتی که تا حد زیادی مراکز و اهداف نظامی و راهبردی اوکراین را با موفقیت نابود کرده اند. 

حال چطور شده که زیلنسکی با سفر به کشورهای عربی منطقه خود را به مثابه یک ناجی در تقابل با پهپادهای ایرانی معرفی می کند؟ واقعیت این است که رژیم های عربی به معنای واقعی کلمه در بن بست هستند و رو زدن آن ها به زیلنسکی عینی ترین جلوه از این واقعیت است. 

از یاد نبریم که اعراب حاشیه خلیج فارس سالهای سال خود را زیر چتر امنیتی آمریکا تعریف می کردند و حال اینکه اکنون به اوکراینی ها رو زده اند یک شکست و عقبگرد بزرگ برایشان است. کما اینکه اگر آمریکا می توانست اجازه نمی داد اعتبار ادعایی اش چنین مخدوش شود. 

ورای همه این ها به نظر می رسد زیلنسکی هم در بحبوحه جنگ رمضان سعی دارد تا جای ممکن از اعراب و جهان غرب اخاذی کند و منافع کشور خود را تامین کند. به طور کلی هرآنچه در قالب معادله مذکور می بینیم خبر از ضعف در جبهه دشمنان می دهد. و الا اساسا چه نیازی است که رژیم های عربی به قدری از توانمندی پهپادهای ایرانی کلافه شوند که به ورشکسته ای نظیر زیلنسکی رو بزنند؟