، به تازگی شاهد طرح مواضع قابل تامل از سوی مقام های ارشد دولت آمریکا در رابطه با مذاکرات هسته ای ایران بوده ایم. مارک روبیو وزیر امورخارجه آمریکا در موضع گیری تاکید کرده که هیچ چیز جز تعطیلی کامل غنی‌سازی اورانیوم از سوی ایران قابل پذیرش نیست. استیون ویتکاف نماینده ویژه دولت ترامپ در مذاکره با ایران هم گفته است که غنی سازی اورانیوم از سوی ایران باید صفر شده و در عین حال این کشور باید تاسیسات هسته ای خود را برچیند.

این قبیل موضع گیریهای مقام های ارشد آمریکایی با بازتاب های گسترده ای همراه شده است. با این همه، مقام‌های ارشد کشورمان نیز تاکید کرده اند که غنی سازی اورانیوم حق قانونی و مشروع ایران است و هیچکس نمی تواند این حق را از کشورمان سلب کند. البته که پیشتر مقام معظم رهبری نیز در موضع گیری بر حفظ حقوق هسته ای و تسلیم نشدن در برابر رویه های قلدورمابانه دولت آمریکا تاکید داشته اند. از این رو، به نظر می‌رسد که دولت ترامپ با تشدید مواضع خود علیه کشورمان سعی دارد دو هدف عمده را محقق سازد.

اول اینکه ترامپیست ها می خواهند سطح مطالبات خود از ایران را به ورای آنچه در قالب برجام مورد توافق گرفت، گسترش بخشند. به بیان ساده تر، آن ها یک توافق به مراتب وسیع تر و گسترده تر می خواهند و بر آن هستند تا تهران را مجاب به پذیرش اصول مطلوب خود کنند. این رویکرد آن ها با این پیش فرض غلط و متوهمانه در پیش گرفته شده که تاکید دارد ایران ضعیف شده است.

این در حالی است که ایران نه در قالب موضع گیری های مقام های رسمی کشورمان و نه رویکردهای عملی خود، نشانی از ضعف نشان نداده و تهران تهدید کرده که هرگونه اقدام خصمانه علیه خود را به شدیدترین وضع ممکن پاسخ خواهد داد.

مساله دوم اینکه به نظر می رسد اعضای ارشد دولت ترامپ و شخص رئیس جمهور آمریکا با طرح درخواستهای حداکثری از کشورمان سعی دارند تا جای ممکن به آن چیزهایی که می خواهند برسند. در واقع، آن ها با رویکردهای حداکثری خودشان، بر آن هستند تا عزم و اراده ایران را محک بزنند و اگر امکان داشت، اصولشان را به کشورمان تحمیل کنند.

این در حالی است که این حربه به هیچ وجه جدید نیست و تهران نیز خوب می داند که کوتاه آمدن از روی حسن‌نیت، غربی ها را در طرح درخواست های بیشتر جسور می کند. البته که خاطرات دوران برجام نیز سبب شده تا تهران در مواجهه با دولت آمریکا، میزان سخت‌گیری های خود را بیشتر کند.