ضرب الاجل هماهنگ شده عربستان با برخی از کشورهای عربی و هند در ارتباط با قطر بدون چراغ سبز آمریکا و حتی برخی از کشورهای اروپایی ممکن نبود اما این فشار و ضرب ­الاجل اگر بهانه گرایش الجزیره را در بر داشت اما واقعیت آن، چیزی جز عدول فرمانبری قطر از سیاست متمرکز سعودی در منطقه و گرایش قطر به رقبای واقعی سعودی از نظر توسعه و قدرت در منطقه یعنی ایران و ترکیه نبود.

اما این ضرب­ الاجل که بسیار هم محکم و خارج از روند حقوقی بین الملی و حتی عرف دیپلماتیک مطرح شد؛ دقیقا برای کشور قطر و حتی برخی از بازیگران منطقه چالش برانگیز است و نقطه نشان آن حاکمیت قطر است. حاکمیتی که باید صرفاً گوش به فرمان و تأمین کننده منافع دیگران باشد و در عین حال موقعیت راهبردی یا ژئوپلتیک قطر و همچنین ظرفیت ها و تعاملات اقتصادی قطر با کشورهای عربی و اروپایی و حتی آمریکا و نیز پایگاه دریایی آمریکا در منطقه از نقاطی است که می تواند محل مانور و انتخاب دریافت امتیاز قطر محسوب شود. همچنین شاید بریده شدن اعتماد قطر از سعودی ها و برخی کشورهای عربی و اعتماد به جمهوری اسلامی از حیث پشتیبانی امنیتی، اقتصادی و فرهنگی سناریوی بُرد بُرد قطر و دیگر کنشگران فعال منطقه باشد.

به هر حال قطر بر سر دو راهی قرار گرفته است که یک راه آن کوتاه آمدن و نقض حاکمیت خود به وسیله هیأت حاکمه آن است که در این صورت، تغییراتی در آن انجام خواهد شد و راه دیگر اتکای ترکیه به جمهوری اسلامی است که راه های جدیدی را در رابطه با مناقشات منطقه ای ایجاد می کند و قاعدتاً در این وضعیت قطر کنشگر مهم تری خواهد شد.

ارزیابی این موضوع با توجه به همه ظرفیت ها و واقعیت های منطقه در روزهای آینده گویاتر خواهد بود.