، دو روز است که ساکنان برخی مناطق شهر ایلام با قطعی‌های طولانی‌مدت آب دست‌وپنجه نرم می‌کنند، قطعی‌هایی که زندگی روزمره مردم را مختل کرده و موجی از نارضایتی به همراه داشته است.

این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که برخلاف سال‌های گذشته، بارندگی‌های سال آبی جاری مطلوب بوده و انتظار می‌رفت شرایط تأمین آب به مراتب بهتر باشد، اما آنچه مردم در عمل تجربه می‌کنند، قطعی‌های مکرر، افت فشار و پاسخ‌های تکراری است.

واقعیت این است که بخش قابل توجهی از شبکه توزیع آب ایلام فرسوده و متعلق به دهه‌های گذشته است و رشد جمعیت، توسعه شهر و افزایش ساخت‌وسازها نیز سال‌هاست این شبکه را از توان انداخته، اما نوسازی آن همچنان به تعویق افتاده است.

در کنار این مشکلات، ضعف مدیریتی در شرکت آب و فاضلاب استان نیز قابل انکار نیست، وقتی نارضایتی مردم روزبه‌روز افزایش می‌یابد، این پرسش مطرح می‌شود که ملاک ادامه فعالیت مدیران چیست و چرا عملکرد و میزان رضایت مردم در تصمیم‌گیری‌ها نقش پررنگی ندارد؟

آنچه بیش از همه نگران‌کننده است، پیامد چنین تصمیم‌هایی بر اعتماد عمومی است، قطعا وقتی مدیری با وجود حجم بالای نارضایتی همچنان در سمت خود باقی می‌ماند، افکار عمومی این پیام را دریافت می‌کند که مطالبات مردم در تصمیم‌گیری‌ها اولویت چندانی ندارد و در چنین شرایطی، نارضایتی از عملکرد یک مدیر، به‌تدریج به بی‌اعتمادی نسبت به مجموعه دولت نیز سرایت می‌کند.

بی تردید در شرایطی که مردم با مشکلات اقتصادی و معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اضافه شدن بحران آب، فشار مضاعفی بر زندگی شهروندان وارد می‌کند.

مردم انتظار دارند مشکلات با شفافیت بیان شود، برای رفع آن برنامه‌ای عملی وجود داشته باشد و مدیران نیز در برابر عملکرد خود پاسخگو باشند، نه اینکه صرفاً با انتشار یک اطلاعیه از سوی روابط عمومی، از کنار این حجم از نارضایتی عبور کنند.