, عیدی یکی از مزایای مالی است که کارگران در پایان سال دریافت می‌کنند. این پرداخت به منظور افزایش انگیزه و تأمین بخشی از نیازهای مالی کارگران در آستانه سال نو در نظر گرفته شده است.

بر اساس ماده ۷۵قانون کار ایران، تمامی کارگران مشمول قانون کار (چه دائم و چه موقت) حق دریافت عیدی را دارند. میزان عیدی معمولاً برابر با حداقل دو برابر و حداکثر سه برابر حقوق پایه ماهیانه کارگر است، به شرط آنکه از سه برابر حداقل حقوق مصوب شورای عالی کار تجاوز نکند.

کارگران مشمول و غیرمشمول برای عیدی شامل تمام کارگران مشمول قانون کار هستند. تمامی کارگران شاغل در بخش‌های دولتی، خصوصی و عمومی که مشمول قانون کار هستند، حق دریافت عیدی را دارند. این شامل کارگران قرارداد دائم، قرارداد موقت و حتی کارگران پاره‌وقت نیز می‌شود.

 همچنین کارگران غیرمشمول, برخی از گروه‌ها، مانند کارمندان دولت که مشمول قانون خدمات کشوری هستند، از مقررات خاصی برای دریافت عیدی تبعیت می‌کنند. عیدی این گروه معمولاً به‌صورت یک مبلغ ثابت و بر اساس مصوبه دولت تعیین می‌شود.

 اگر کارفرمایی از پرداخت عیدی خودداری کند یا آن را به تأخیر بیندازد، کارگر می‌تواند از طریق مراجع قانونی (مانند اداره کار) شکایت کند.

کارگران شاغل در شرکت‌هایی که وضعیت مالی ضعیفی دارند ممکن است با تأخیر در دریافت عیدی مواجه شوند، اما این به معنای از بین رفتن حق قانونی آنها نیست.

 عیدی به عنوان یک حق قانونی، به تمامی کارگران مشمول قانون کار تعلق می‌گیرد. با این حال، در عمل ممکن است برخی از مشکلات یا استثناها وجود داشته باشد که نیازمند پیگیری قانونی است. آگاهی کارگران از حقوق خود و استفاده از ابزارهای قانونی می‌تواند از تضییع حقوق آنها جلوگیری کند.