به گزارش خبرگزاری موج قزوین ، وقف مال، به قصد انجام دادن کار نیک، همیشه به شکل های گوناگون از جمله وقف خانه و زمین وجود داشته است. 

دامنه موقوفه ها گسترده تر از املاک و اموال ثابت است و دارایی های منقول را هم فرا می گیرد. پول، به دلیل رواج بسیار و آسان بودن دسترسی به آن، در میان اموال منقول جایگاه ویژه ای دارد. 

وقف پول، در صورتی که منافع آن در امور خیریه صرف شود و اصل پول باقی بماند، موجب ترویج سنت حسنه وقف می شود و اشاعه روی آوری به وقف، مشکلات مالی نیازمندان را برطرف می سازد. 

از ادله‌اى که بر مشروعیت وقف پول  دلالت مى‌کند، بیان نبوى »حبس الأصل و سبل الثمرة« )محدث نورى، ۱۴۰۸ ق، ج ۱۴، ص ۴۷) و صورت وقف‌نامه امیرالمؤمنین )علیه السلام( است که فرموده‌اند »و إنه شرط على الذى یجعله إلیه أن یترک المال على اصوله و ینفق الثمرة حیث أمره به من سبیل الله و وجوهه« )حر عاملى، ۱۴۱۴ ق، ج ۱۹، ص ۲۰۱). 

فقها بر اساس این بیانات، وقف را حبس و عدم تصرف در اصل و بهره‌بردارى از منافع آن تعریف کرده‌اند و حال آن‌که اصل و بقاى هر چیزى به حسب ذات آن مى‌باشد و قابلیت بقاى شأنى، مراد و مقصود است نه فعلى; یعنى همین که شأن یک مال، امکان انتفاع مکرر و مستمر داشته باشد، کفایت مى‌کند. 

این خصوصیات در پول‌هاى کنونى موجود مى‌باشد و از آن حیث که اصل در پول، مالیت و ارزش آن مى‌باشد بنابراین فرقى میان یک اسکناس ۱۰۰۰ ریالى با دو اسکناس ۵۰۰ ریالى یا چهار سکه ۲۵۰ ریالى قائل نمى‌شویم و آنچه اصل است، بقاء دارد; اگرچه در ظاهر تبدیل به عین دیگرى شود.