به بهانه نکوداشت استاد عبدالحسین جعفری پیشکسوت خبرنگاران استان اصفهان ؛
بحری که در کوزه ما نمی گنجد!
«به من یاد داده بودند امانت دار باشم، راست بنویسم و مستند بنویسم». این صحبت های مردی است که بیش از نیم قرن از عمرش را صرف حرفه مقدس و حساس خبرنگاری و روزنامه نگاری کرده است آن هم به شکل ناب اش، نه «خبر- بیاری» و «روز- نامه نگاری» امروزی! در کلام آسان است، پنجاه سال!! اما در عمل کسی مشابه اش – حداقل در استان اصفهان- وجود ندارد.
به گزارش خبرگزاری موج از اصفهان ،حاصل عمرش شده است ۷۰۰ تابلو در اندازه ۱۰۰ در ۷۰ سانتیمتر از بریده اخبار، گزارش ها و مقالات منتشر شده در روزنامه اطلاعات و...که هنوز برای آماده سازی۵۰۰ تابلوی دیگر مطلب وجود دارد. آثار او گنجینه بی نظیر مطبوعات دهه های قبل و بعد از انقلاب اسلامی است که در زیرزمین غبارگرفته خیابان آیت اله طیب، رازها و ناگفته های بسیاری در سینه خود دارد.
اما اینجا، کانون فرهنگی ادبی یکتا در محل فرهنگسرای ملک الشعرای بهار برنامه ای تدارک دیده برای نکوداشت استاد روزنامه نگاری استان اصفهان و اگر اغراق نباشد پیشکسوت کشور، در حالیکه جای خیلی ها خالی بود!
از تجربیات روزنامه نگاری موثر «استادعبدالحسین جعفری» می توان به شناسایی عاملان قتل آیت ا... شمس آبادی، ممنوعیت تردد وسائط نقلیه بر روی سی و سه پل، ممانعت از نشان دادن چهره پیامبر مکرم اسلام در فیلم محمد رسول الله(ص)(ساخته هالیوود) و... بااشاره به این که، هالیوود فیلم های حضرت عیسی و حضرت موسی(ع) را با نشان دادن چهره یک بازیگر ساخته است.
قدرت قلم و جستجوگری حقیقت و پیگیری او به اندازه ای بود ه که یک گزارش و ی منجر به برکناری مدیرکل وقت مسکن و شهرسازی استان اصفهان در پیش از پیروزی انقلاب شده است، آن هم مدیرکلی که ارتباط بسیار نزدیکی با یکی از مسوولان ارشد ساواک داشته.
اینهایی که نگارنده می نویسد در کلام ساده است، اما پشت تک تک کلمات و تجربیات این چهره ماندگار روزنامه نگاری ایران ساعت ها و روزها تلاش، تحقیق و پرسش و بعضا ترس و اضطراب نهفته است. اینکه اگر طرف مقابل می فهمید که قرار است با یک خبر یا گزارش او چه بر سرش بیاید، گمان نکنم به راحتی دست روی دست می گذاشت. حداقل اش تهدید و ارعاب بود و در نهایت بیم جان که البته استاد از این موارد بی نصیب نبوده است.
وقتی از گذشته و جوانی اش می گوید، متوجه می شویم که الحق سپیدی موی از گرد آسیاب نبوده است. پشت سلول سلول این موهای سپید، انبوهی از تجربه نهفته که همانند معدنی گرانبها و نهان باید آن را یافت و از آن بهره جست.
اما چه می شود کرد که رسم ما جماعت، چند صباحی است همین شده است. تا یک نفر هست قدرش را نمی دانیم اما وقتی دیگر در جمعمان نبود برایش چه ها که نمی کنیم..
وقتی مصاحبه ده سال قبل استاد جعفری پخش می شد دیدم که به نسبت یک دهه قبل چقدر پیرتر و از بار روزگار قامتش خمیده تر شده است. دیگر بدون عصا، قدم زدن برایش سخت است.
آخر کار کمی نیست برگزاری ۲۰ نمایشگاه جنبی و اختصاصی و انجام مصاحبه با آیات عظام و شخصیت های بزرگ علمی و سیاسی جهان مثل :گاندی نخست وزیر وقت هندوستان، رییس دانشگاه پروانس فرانسه، سردبیر مجله اشترن آلمان، ایوانف معاون سردبیر روزنامه ایزوستیادر شوروی، ویلیام وایلر کارگردان برجسته سینما، پروفسور علی جوان کاشف لیزر،حسین مکی مورخ و سیاستمدار ، جمشید مشایخی، علی نصیریان، استاد تاج اصفهانی، استاد فرشچیان، استاد ابوعطا، استاد رشتیان، استاد ارحام صدر، استاد صنیع زاده، استاد عیسی بهادری، استاد پورصفا، استاد حاج مصور الماکی، استاد حسین یاوری، استاد طلایی، استاد خطایی، استاد کسایی و… که بسیاری از ما آرزوی یک دیدار ، یک عکس و یک امضا از برخی از این بزرگان را داریم.
این مطلب، یک خبر آگهی بوده و در محتوای آن هیچ نظری ندارد.
ارسال نظر