، محققان مرکز تحقیقات بیوشیمی و بیوفیزیک دانشگاه تهران موفق به شناسایی یک پپتید ضدمیکروبی جدید به‌عنوان نسل تازه‌ای از آنتی‌بیوتیک‌‌های مؤثر در حوزۀ درمان شدند.

به گزارش روابط‌عمومی دانشگاه تهران، پپتیدهای ضدمیکروبی، مولکول‌هایی با فعالیت گسترده هستند که توسط بسیاری از بافت‌های حیوانات، گیاهان و بی‌مهرگان ترشح، و جزء ترکیبات مهم سیستم ایمنی ذاتی و اکتسابی انسان محسوب می‌شوند و در اولین خط دفاعی میزبان بر ضدتهاجم میکروارگانیسم‌ها حضور دارند.

کمبود آنتی‌بیوتیک جدید برای درمان عفونت‌های باکتریایی گرم منفی، همراه با مشکلات مقاومت چنددارویی در حال ظهور، ایجاب می‌کند که استراتژی‌های جدید ضدمیکروبی برای درمان این عفونت‌ها بررسی شود.

با درک نقش محوری که پپتیدهای ضدمیکروبی در جلوگیری از عفونت توسط پاتوژن‌های میکروبی در بسیاری از ارگانیسم‌ها بازی می‌کنند، پیشنهاد شده  این پپتیدها می‌توانند پایه و اساس کلاسی جدید از ضدمیکروب‌های بالینی را تشکیل دهند.

پپتید HHC10-4 فعالیت ضدمیکروبی دارد که با استفاده از آن می‌توان به حل برخی از مشکلات مقاومت آنتی‌بیوتیکی رایج و درمان عفونت‌های باکتریایی امیدوار بود.

با توجه به اینکه این مسئله بسیار مهم بوده و هر ساله بسیاری از مردم در سراسر جهان با آن درگیر هستند، مطالعۀ این پپتید به‌عنوان یکی از پپتیدهای کاتیونی ضدمیکروبی موجود، که پتانسیل بالایی برای از بین بردن باکتری‌ها دارد، امری ضروری است.

بررسی عملکرد پپتید HHC10-4 با تأکید بر اینکه تولید آن از نظر اقتصادی در مقایسه با آنتی‌بیوتیک‌های متداول موجود در بازار مقرون به صرفه‌تر است و همچنین عوارض جانبی و سمیّت کمتری دارد، امری مهم است.

محققان مرکز تحقیقات بیوشیمی و بیوفیزیک دانشگاه تهران اعلام کردند طی پژوهش‌های انجام‌شده در این مرکز، شاهد عملکرد قوی پپتید HHC10-4 روی رده‌های گرم مثبت و گرم منفی باکتریایی بوده‌اند.

مرکز تحقیقات بیوشیمی و بیوفیزیک دانشگاه تهران اعلام کرد: با توجه به نتایج به‌دست آمده از آزمایش‌های مختلفی که در قالب پایان‌نامۀ حدیث ابوقداره، دانشجوی کارشناسی ارشد بیوشیمی با عنوان «مطالعۀ اثرات جایگزینی آنالوگ‌های غیرطبیعی آمینواسیدهای لایزین و آرژنین در پپتید ضد‌میکروبی، برگرفته از باکتنسین (10HHC)، بر تجمع سلول‌های باکتریایی گرم منفی و گرم مثبت و مدل سیستم‌های غشایی» انجام شده، درمی‌یابیم که این پپتید کاتیونیِ آبگریز، با هدف قرار دادن غشاء سلول باکتری، به آن نفوذ کرده و منجر به مرگ باکتری می‌شود؛ بنابراین می‌توان از این پپتید، به‌عنوان یک آنتی‌بیوتیک مؤثر و  به صرفه در حوزۀ درمان استفاده کرد.