به گزارش خبرگزاری موج، مارک ان. کاتز، استاد دنشگاه جورج میسون معتقد است استفاده روسیه از پایگاه هوایی ایران جهت بمباران مناطق شورشی در سوریه، بیشتر جنبه نمادین داشته است تا اینکه به عنوان استراتژی ایران و روسیه در منطقه درنظر گرفته شود. وی در این ارتباط مقاله ای در سایت نشنال اینترست منتشر کرده است که در زیر ترجمه آن آورده شده است.

بعد از پرواز بمب افکن های روسی از طریق پایگاه هوایی ایران در همدان، مطبوعات و رسانه های خبری به این موضوع اهمیت داده و تحلیلها و خبرهای زیای در ارتباط با آن منتشر کرده اند. اما سوال اساسی این است که هدف واقعی روسیه و ایران از این اقدام چه بود؟ این اقدام دارای چه ابعادی از لحاظ بین المللی بود؟

هنوز مشخص نیست که روسیه باز هم از پایگاه ایران استفاده خواهد کرد(علی رغم این واقعیت که مسافت کمتر از طریق ایران نیاز به سوخت کمتر برای بمب افکن ها داشته و بمب های بیشتری را می توانند حمل کنند) یا بمب افکن ها از طریق جنوب روسیه جهت شکست شورشیان سوری پرواز خواهند کرد.

پرواز بمب افکن های روسیه از طریق خاک ایران بیشتر بیان کننده همبستگی ایران و روسیه در سوریه است تا اینکه بیان کننده یک اقدام نظامی مشترک باشد. پرواز بمب افکن های سوری از ایران به جای پرواز از جنوب روسیه، تاثیر زیادی در جنگ سوریه نداشته اما ابعاد بین المللی وسیعی داشته است.

برخی از کشورهای عرب حوزه خلیج فارس تاکنون امیدوار بودند بتوانند از طریق افزایش روابط اقتصادی با روسیه، بین مسکو و تهران و سوریه فاصله ایجاد کنند. اما روسیه بمب افکن های خود را از طریق خاک ایران ارسال کرد و نشان داد که امید این کشورها بی اساس است. در واقع امید کشورهای عرب حوزه خلیج فارس می تواند یکی از دلایل تصمیم ایران مبنی بر ارائه مجوز به بمب افکن های روسی جهت استفاده از پایگاه هوایی همدان قلمداد شود.

در مورد ترکیه نیز باید گفت در حالی که رئیس جمهور اردوغان هنوز مصمم به برکناری اسد از قدرت است امیدوار بود روابط ترکیه و روسیه بهبود یافته و در نتیجه مسکو وضعیت ترکیه در جنگ سوریه را تغییر دهد، اقدامات پوتین نشان داد که مسکو با تهران در سوریه همسو است.

سران رژیم صهیونیستی پیش از این باور داشتند که حضور روسیه در سوریه به نفع اسرائیل است زیرا روسیه از حمله ایران و حزب الله به اسرائیل جلوگیری می کند. اما آنها نیز اکنون امید خود را با افزایش همکاری نظامی روسیه و ایران از دست داده اند.

سیاستمداران آمریکایی نیز به این نتیجه رسیده اند که روسیه در بحران سوریه مایل به همکاری با ایران است تا اینکه بخواهد با ایالات متحده آمریکا جهت استقرار صلح در سوریه و پایان دادن به بحران این کشور همکاری کند.

ممکن است روسیه جهت همکاری با ایران از ناامیدی کشورهای منطقه ای و بین المللی نگران نباشد به ویژه زمانی که بسیاری از دولتها خواهان همکاری با این کشور هستند. در واقع سیاستمداران روسی بر این باورند که بسیاری از کشورها خواهان همکاری با مسکو جهت حل بحران سوریه هستند. اگر هدف روسیه از همکاری با ایران تحت فشار قرار دادن تهران و دمشق جهت پذیرش یک راه حل مسالمت آمیز جهت خاتمه جنگ سوریه که مورد پذیرش قدرتهای خارجی متاثر از بحران و شورشیان باشد، این استدلال قانع کننده است. اما اگر کشورهای غربی و منطقه ای به این موضوع پی ببرند که مسکو به اندازه تهران و دمشق مصمم به شکست مخالفان سوری است هرگز با این کشور همکاری نخواهند کرد.

واقعیت این است که سرخوردگی کشورهای غربی و منطقه ای جهت همکاری با روسیه در جنگ سوریه برای روسیه مهم نیست اگر مسکو، تهران و دمشق بتوانند مخالفان سوری را با همکاری یکدیگر شکست دهند.

در بسیاری از درگیری ها ثابت شده است که بمباران هوایی جهت شکست شورشیان کافی نیست. باید بپذیریم که سوریه یک استثنا نیست. در همه جا جهت شکست شورشیان باید از نیروی زمینی هزینه بر و زمان نیز استفاده کرد.

باید گفت پوتین قصد ندارد نیروهای زمینی در مقیاسی گسترده جهت مبارزه مستقیم با شورشیان به سوریه ارسال کند.

در پایان باید گفت که تلاش این کشورها جهت شکست مخالفان، بدون توجه به راه حل مسالمت آمیز فقط باعثتقویت حکومت بشار اسد شده و قدرت مقاومت داخلی حکومت وی را افزایش داده است. تا زمانی که مقاومت داخلی حکومت بشار اسد ادامه دارد، حداقل برخی از قدرتهای خارجی مانند عربستان سعودی و احتمالا ترکیه از آن حمایت خواهند کرد. بنابراین اینکه بمب افکن ها از ایران یا از روسیه پرواز کند برای همه احزاب درگیر نتایج یکسانی در پی خواهد داشت.