، سامان قدوس پس از ۹ سال حضور در تیم ملی فوتبال ایران، با انتشار پیامی احساسی به دوران فعالیت خود در این تیم پایان داد.

خداحافظی سامان قدوس را می‌توان یکی از اتفاقات قابل توجه فوتبال ایران در روزهای اخیر دانست؛ بازیکنی که مسیر متفاوتی را برای رسیدن به پیراهن تیم ملی انتخاب کرد و پس از نزدیک به یک دهه تصمیم گرفت دیگر در اردوهای ملی حضور نداشته باشد.

قدوس که امکان بازی برای تیم ملی سوئد را داشت، در سال۲۰۱۷ تصمیم گرفت پیراهن تیم ملی ایران را بر تن کند. او در این مدت۷۱ بار با لباس تیم ملی به میدان رفت و در سه دوره جام جهانی و دو دوره جام ملت‌های آسیا حضور داشت. این بازیکن حتی در مقطعی بازوبند کاپیتانی تیم ملی را نیز بر بازو بست.

قدوس در مقاطع مختلف با کیفیت فنی و سبک بازی متفاوت خود در میانه میدان، بارها به تیم ملی کمک کرد و یکی از بازیکنان تأثیرگذار فوتبال ایران در سال‌های گذشته بود.

نکته قابل توجه درباره خداحافظی قدوس، زمان اعلام این تصمیم است. جام ملت‌های آسیا به دلیل برخی مشکلات با یک سال تأخیر در عربستان سعودی برگزار خواهد شد و از سوی دیگر، بحث جوان‌گرایی در تیم ملی جدی‌تر از گذشته دنبال می‌شود.

امیر قلعه‌نویی نیز از تغییر رویکرد در انتخاب بازیکنان سخن گفته است. در چنین شرایطی، یکی از ملی‌پوشان باتجربه بدون انتظار برای تعیین تکلیف از سوی کادر فنی، خودش تصمیم گرفت در پایان مسیرش با تیم ملی نقطه بگذارد و به این دوره پایان دهد.

قدوس در پیام خداحافظی خود از تیم ملی، این تصمیم را یکی از سخت‌ترین لحظات زندگی‌اش اعلام کرد و تأکید کرد: پوشیدن پیراهن ایران یکی از بزرگ‌ترین افتخارات زندگی‌ام بوده است.

او در ادامه برای تیم ملی و اعضای آن آرزوی موفقیت کرد و از تمام کسانی که در این سال‌ها در کنارش بودند، تشکر کرد.

با این حال، خداحافظی یک بازیکن را نمی‌توان به معنای حل شدن مشکل تغییر نسل در تیم ملی دانست. جوان‌گرایی یک پروژه فنی است که باید با برنامه‌ریزی، شناسایی استعدادها و اعتماد به بازیکنان جدید دنبال شود.

کنار رفتن بازیکنان باتجربه نیز زمانی به سود تیم ملی خواهد بود که جایگزین‌های مناسبی برای آنها پرورش یافته باشند. در غیر این صورت، خداحافظی چهره‌های باسابقه می‌تواند خلأیی جدی در ساختار تیم ایجاد کند.

با رفتن قدوس، تیم ملی یکی از بازیکنانی را از دست می‌دهد که تجربه فوتبال اروپا و شناخت متفاوتی از بازی در سطح بین‌المللی داشت. شاید دیگر نتوان انتظار داشت سامان قدوس سال‌های ابتدایی حضورش در تیم ملی را دوباره در اختیار داشته باشیم، اما نمی‌توان نقش او را در سال‌های گذشته نادیده گرفت.

خداحافظی قدوس پیام مهمی برای فوتبال ایران نیز دارد؛ پیراهن تیم ملی افتخاری بزرگ است، اما پوشیدن آن همیشگی نیست. مهم‌تر از تعداد سال‌های حضور در تیم ملی، کیفیت عملکرد و انتخاب زمان مناسب برای پایان دادن به یک مسیر حرفه‌ای است.

از سوی دیگر، قدوس در شرایطی که می‌توانست همچنان به تیم ملی کمک کند، از این تیم خداحافظی کرد؛ تصمیمی که نشان می‌دهد هنر رفتن را نیز مانند روزهایی که مغز متفکر ایران در میانه میدان بود، می‌شناسد.