، حسین عبدی، سرمربی تیم فوتبال زیر ۲۳ سال که این روزها به همراه شاگردانش در اردوی آماده‌سازی ترکیه حضور دارد، درباره آخرین وضعیت تیم امید و اهداف بلندمدت این تیم اظهار کرد: در فیفادی نیستیم و امکان بازی با تیم‌های ملی وجود ندارد، اما خوشبختانه شرایطی فراهم شد تا با تیم‌هایی روبه‌رو شویم که کیفیت مسابقات‌شان حتی از برخی بازی‌های آسیایی بالاتر است.

او درباره چالش‌های پیش‌رو و برنامه‌ریزی فشرده گفت: زمان بسیار کمی در اختیار داریم. هم‌زمان با شرایط ناشی از جنگ و همچنین تعطیلی مسابقات لیگ، تلاش کردیم در یک ماه و نیم گذشته به هر شکل ممکن بازیکنان را کنار هم نگه داریم و از این فرصت برای آماده‌سازی آن‌ها استفاده کنیم. اگر لیگ از ماه آینده آغاز شود، طبیعی است که باشگاه‌ها به بازیکنان خود نیاز خواهند داشت و فرصت حضور آن‌ها در اردوهای ملی کمتر می‌شود. به همین دلیل بیشترین فشار برنامه‌های آماده‌سازی را روی خرداد و تیر گذاشتیم تا بتوانیم هماهنگی لازم را ایجاد کنیم.

سرمربی تیم امید با تأکید بر ضرورت تعامل با باشگاه‌ها خاطرنشان کرد: باشگاه‌ها به بازیکنان خود نیاز دارند و ما هم برای منافع ملی به حضور آن‌ها احتیاج داریم. این تعامل باید دوطرفه باشد تا بازیکنان با آمادگی بیشتر هم به تیم ملی و هم به باشگاه‌هایشان کمک کنند.

عبدی با اشاره به مسیر این تیم تا المپیک ۲۰۲۸ افزود: بازی‌های آسیایی ناگویا یکی از اهداف مهم و کوتاه‌مدت ماست، اما نگاه اصلی به مسیر صعود به المپیک ۲۰۲۸ است. حدود سه تا چهار سال قبل این پروژه را آغاز کردیم و امروز بخش عمده بازیکنان فعلی همان نفراتی هستند که از ابتدا در این مسیر کنار ما بودند. هدف ما ساختن تیمی است که در آسیا و حتی در سطح جهانی حرف برای گفتن داشته باشد. اعتقاد دارم فوتبال ایران شایسته قهرمانی در آسیاست؛ با اطمینان خاطر می‌گویم آسیا یک جام به ما بدهکار است.

او در ادامه تصریح کرد: برخی معتقد بودند بازی با تیم‌های قدرتمند ممکن است با شکست همراه باشد، اما من اعتقاد دارم مسابقات دوستانه دقیقاً برای همین است تا نقاط ضعف خود را بشناسیم. ترس از شکست، خودِ شکست را به همراه دارد. باید مقابل تیم‌های بزرگ بازی کنیم تا در رقابت‌های رسمی آماده‌تر باشیم.

سرمربی تیم امید درباره فلسفه کاری خود ادامه داد: تمام مدارک مربیگری خود را در انگلستان گرفته‌ام و نظم، سازماندهی و احترام، بخش جدایی‌ناپذیر از تفکرات من است. تیم باید مانند یک خانواده باشد؛ خانواده‌ای که همه اعضایش برای یک هدف مشترک تلاش می‌کنند. در نهایت معتقدم همه نسل‌های فوتبال ایران طلایی هستند و تفاوت در برنامه‌ریزی، حمایت و سازماندهی است. از تمام مربیان پایه، باشگاه‌ها و آکادمی‌ها که برای رشد این بازیکنان زحمت کشیده‌اند قدردانی می‌کنم و امیدوارم با انگیزه به مسیر خود ادامه دهند.