موج
کدخبر : ۳۴۹۲۷۷ لینک کوتاه: https://www.mojnews.com/fa/tiny/news-349277

گزارش میدانی خبرنگار موج از وضعیت رعایت پروتکل های بهداشتی در چند مرکز اداری:

برخلاف ادعای دولت ، تقریبا در اکثر ادارات دولتی که من و شما هر روز با تعدادی از آنها سر و کار داریم ، پروتکل های بهداشتی رعایت نمی شود و این مراکز تبدیل به نقاطی پرخطر برای انتشار ویروس کرونا شده اند. با این حال دولت بدون توجه به این موضوع و تلاش برای بهبود این وضعیت به دنبال جریمه کردن شهروندانی است که ماسک نمی زنند!

به گزارش خبرگزاری موج؛ "آقا این چه وضعشه ؟ ... تو این شرایط حاد کرونا یی اینهمه آدم چرا باید ساعتها منتظر باشند تا نوبتشان بشود و بتوانند تازه با شما صحبت کنند؟!" اینها بخشی از اعتراض های یکی از مراجعینی است که به گفته خودش دو ساعتی می شود که در سالن پر از جمعیت طبقه چهارم شعبه 13 بیمه تامین اجتماعی نشسته و منتظر است تا نوبتش بشود و بتواند برای دریافت بیمه بیکاری اش ، تشکیل پرونده بدهد.

اینجا باجه مربوط به تشکیل پرونده بیکاران است. بیکارانی که به لطف ویروس کرونا و شاید الطاف کارفرمایانی که به بهانه کرونا بخشی از نیروهای خود را بیرون کرده اند!، حالا در این شرایط بد اقتصادی به عنوان آخرین راهکار و بعد از جستجوی فراوان ، به بیمه بیکاری پناه آورده اند تا شاید بتوانند با پول اندکی که از بیمه عایدشان می شود و در این ایام سخت روزگارشان را سپری کنند تا شاید اوضاعشان بهتر شود و ایامشان به کام تر! اما این مسیر آنچنان پیچیده است که خیلی ها اواسط آن، جا می زنند و عطایش را به لقایش می بخشند. داوود که 28 ساله است و تازه سرخانه و زندگی مشترکش رفته ، رنگ کار مبلمان است و بعد از 7- 8 سال کار، از اردیبهشت ماه بیکار شده است. وی نیز یکی از مراجعینی است که حسابی از انتظار طولانی در سالن ، عصبانی است . با همان لحن عصبی غرغرکنان می گوید : یک کاری می کنند که آدم پشیمان می شود برای پیگیری بیمه بیکاری اش . اول که چند ماهی همه را سرگردان و بلاتکلیف نگاه داشتند و کسی نمی دانست چه باید بکند، بعد هم آنقدر فرآیند پیچیده ای را طراحی کردند که خیلی ها بی خیالش شدند. یکبار گفتند باید بروید اهزار هویت ، بار دیگر گفتند باید در سایت دوباره ثبت نام کنید. تازه وقتیکه این کارها را کردیم گفتند که باید همه مدارکمان را بیاریم شعبه بیمه. گویا بعد از این هم قرار است تازه کلی تحقیق کنند و پرونده را بفرستند اداره کل تا "شاید " با آن موافقت کنند!  

photo_2020-10-13_09-06-38

پشت باجه مربوط به بیمه بیکاری قرار است دو نفر کارمند باشند اما تنها یک نفر نشسته و پاسخگوست. . درست به همین دلیل است که زمان پاسخگویی به مراجعان اینهمه طول می کشد. هر دقیقه که می گذرد هم به تعداد مراجعان اضافه می شود و هم به صدای اعتراض ها! مرد میانسالی که عصایی به دست دارد و از جانبازان دوران دفاع است صدایش بلند می شود و خطاب به کارمندی که پشت باجه نشسته است با فریاد می گوید: آقا چرا نمی گید یکی بیاد تا هم کمکتون باشه و هم مردم اینهمه الاف نشوند. آخه چرا من که باید با این وضعیتم برای یک سوال در مورد بیمه از کارافتادگی ام ، دو ساعتی اینجا تو صف بمانم تا شماره ام برسد و سوالم را بپرسم.

کارمند دیگری که آنسوی میزها نشسته در حمایت از همکارش با صدای بلند جواب می دهد: مگر خون تو از بقیه رنگین تر است؟ بشین و ساکت باش وگرنه کارت عقب می افتاد و خودت ضرر می کنی!

زن جوانی که از وضعیت ظاهری اش معلوم است که باردار است با صدایی آهسته خطاب به مرد جانباز می گوید : آقا ولش کنید... من هم چند ماه قبل با یکی از کارکنان اینجا حرفم شد. خودش گفت : حالا بدو تا کارت انجام شود....! واقعا هم همین کار را کرد. یعنی الان چندین ماه است که دارد من را می برد و می آورد!

پشت بند مرد جانباز چند نفر دیگر هم به طرفداری از وی ، به کارمند پشت باجه اعتراض می کنند تا اینکه مرد کارمند مجبور می شود جوابی بدهد و بگوید: بابا همکارمان کرونا گرفته است و نمی تواند دوهفته سرکار بیاید. نیروهم ندارند که به ما بدهند. وگرنه مگر من بدم می آید که کارم کمتر شود؟!

همین یک جمله کافی است تا چند نفر از حاضران تقریبا همصدا با هم بگویند : الان اینجا که خودش مرکز کروناست! پس چطور شما اینهمه مدت مردم را در یک سالن کوچک کنار هم قرار می دهید تا پرونده برای بیمه بیکاری "کرونا"یی اشان را تشکیل دهید؟ ساعت نزدیک یک عصر است اما همچنان جمعیت در سالن موج می زند. یکی از حاضران در سالن جمله زیبایی را می گوید: فکر می کنم تمام اینهایی که اینجا هستند "اگر" هم موفق به گرفتن بیمه بیکاری بشوند باید آن را خرج دوا درمانشان کنند چون حتما در این چند ساعتی که اینجا هستند کرونا گرفته اند! واقعا باید به خاطر اینهمه تدبیر و تلاش ، به وزیر کار تبریک گفت!

پرده دوم: شورای حل اختلاف

ساختمانی قدیمی در خیابان دماوند ؛ ابتدای وحیدیه. عصر یک روز پاییزی در شعبه چهارم شورای حل اختلاف . اینجا همه چیز رنگ و بوی عادی بودن را دارد. همان شلوغی ، همان صحبت های درگوشی و خصوصی و رخ به رخ ، همان صف های طولانی برای کپی گرفتن و شکواییه نوشتن و.... تنها نشانه کرونا در اینجا ماسک های سفید و آبی و مشکی است که روی صورت ها به صورت نصفه و نیمه جا خوش کرده اند، است. شعبات حل اختلاف هم وضعیتی به همین منوال دارند. گرچه در ظاهر تلاش شده تا فاصله میز قاضی و دستیارانش تا ارباب رجوع ، یک متری فاصله داشته باشد، اما همچنان پر از نشانه های وضعیت خطرناک کرونایی هستند. فاصله 20 -30 سانتیمتری قاضی با دستیارانش ، ماسک هایی که زده اند و تا پایین چانه هایشان آمده ، فاصله کم میز قاضی با صندلی مراجعه کنندگان، تجمع شهروندان در مقابل در شعبات و... همه و همه حکایت از مرکزی پر خطر کرونایی دارند.منشی شعبه اسمم را که می خواند وارد اتاق می شوم. میز قاضی و دستیارانش در کمتر از یک متر از صندلی هایی که روی آن نشسته اند ، قرار دارند و مجبورم رخ به رخ آنها بنشینم تا شاکی قبلی کارش تمام شود و نوبت به من برسد. دستیار قاضی با دیدن من رو به منشی شعبه می کند و با لحنی عصبی می گوید: آقای ... صبر کن کار یکی تموم بشه ، بعد نفر بعدی را صدا کن! نا سلامتی وضعیت کروناییه! دوباره رو به قاضی می کند و ادامه صحبت هایش را اینچنین می دهد: آقا با این شرایط فکر نمی کنم از این مجتمع جان سالم به در ببریم! بابا چرا تعطیلش نمی کنند؟!

photo_2020-10-13_09-06-48

قاضی که عاقله مردی متین و موکرده سفید است در پاسخ نقد – یا همان غرغر دستیارش – می گوید: چکار کنیم؟ به هر حال مردم مشکل دارند... نمی شود که همه جا را بست... تازه اگر هم قرار به بسته شدن باشد، باید بالایی ها تصمیم بگیرند!

موقع پایین آمدن از طبقه چهارم یک زن و مرد جوان که گویا شاکی و وکیل وی هستند نیز سوار می شوند. زن که گویا حسابی از وضعیت شلوغی و رعایت نکردن فاصله اجتماعی عصبانی است خطاب به مردی که همراهش هست می گوید : خدا بخیر کند! تا کارمان تمام شود، کرونا را گرفته ایم!

صف فتوکپی آخرین چیزی است که موقع خروج ازسالن طبقه همکف توجهم را جلب می کند. صفی 20-30 نفری که همگی کیپ تا کیپ در آن به ترتیب ایستاده اند. زنی که تقریبا اواسط صف ایستاده و از ماسک دو تایی و دستکشی که به دست دارد معلوم است که به شدت از حضور در این محل هراسان است ، به تندی خطاب به زن مسن دیگری که پشت سرش ایستاده می گوید: خانوم یک مقدار فاصله را رعایت کنید... مثلا کروناست!

اینها تنها دو نما از هزاران نمایی هستند که هر روز در سطح شهر می بینیم. اداراتی که هر روز با تعدادی از آنها به اجبار سروکار داریم و برخلاف شعارهایی که دولت می دهد ، تنها چیزی که در آنها دیده نمی شود، رعایت پروتکل های بهداشتی است. آن وقت دولت به جای ساماندهی رعایت پروتکل ها در این ادارات ، بیشتر به فکر جریمه کردن شهروندان و تاکسی ها و.... است! با این شرایط ، حتما کرونا را شکست می دهیم!!!

خبرنگار:
آیا این خبر مفید بود؟

ارسال نظر:

دیدگاه

مهمترین اخبار

گفتگو

آخرین اخبار گروه

پربازدیدترین گروه

دیگر رسانه ها