کیارستمی در عمر ۷۶ ساله خود ۳۱ فیلم ساخت و حضوری موثر در معرفی سینمای ایران به جهان داشت اما شگفت آور اینکه یکی از مستعدترین و پرافتخارترین هنرمندان ایرانی همیشه در خارج از ایران تحسین شد.

عباس کیارستمی سال ها نماینده ایران در سینمای جهان بود و نام او در کنار فیلمسازان بزرگ دنیا ذکر شد، کارگردانان صاحب نامی چون کوروسوا، ژان لوک گدار، مارتین اسکورسیزی در دوره حیاتش از هنر و سبک فیلمسازی او تمجید کردند. البرتو النا، مورخ سینما و زندگی نامه نویس کیارستمی می گوید: بسیاری از منتقدان عقیده دارند که «زیر درختان زیتون»، رفیع ترین قله در کارنامه کیارستمی را رقم زد. مجله تایم درباره او نوشت:«کیارستمی به نوای قلب آدم ها گوش می دهد.» و آدرین مارتین درباره او گفت: «کیارستمی از فروتنانه ترین و خاضعانه ترین عناصر حیات، طبیعت و سینما بهره می گیرد و  عمیق ترین، تکان دهنده ترین و رادیکال ترین منش های هنری دوران ما را می سازد.» سرژ توبیانا سردبیر مجله معتبر «کایه دو سینما» درباره او نوشت: «در بافت فوق العاده خاص ایران و گسترش اصوالگرایی مذهبی، به نظر می رسد کیارستمی اصالت بارترین اتفاق زیبایی شناختی دهه ۹۰ را رقم زده است. دیدگاه او نسبت به جهان، آزاد، میزانسن های او بکر و همه فیلم هایش عمیقا بشردوستانه و درباره زندگی است.» ژان لوک گدار درباره کیارستمی گفت: «سینما با دی دبلیو گریفیث شروع شده و به عباس کیارستمی ختم می شود.» و مارتین اسکورسیزی درباره او گفت: "کیارستمی نماینده عالی ترین سطح هنر در سینماست" وقتی این فیلمسازان جهانی درباره او اینگونه اظهار نظر کردند کیارستمی به گفتن یک جمله بسنده کرد : «این تعارفات، احتمالا برای پس از مرگم مناسب ترند.» اما در ایران، در هیچ یک از جشنواره های معتبر داخلی تحسین نشد و در گفتار  رسمی مسئولان فرهنگی، از استعداد و افتخار این هنرمند صاحب سبک آن طور که شایسته این کارگردان خلاق بود، حرفی به میان نیامد. هنرمندی که در میان هم نسلانش به دلیل اینکه سال ها فیلم هایش در ایران اکران نشد کمترین مخاطب را در کشور داشت و به همین دلیل نیز ویژگی خاص فیلمسازی اش برای بسیاری از سینمادوستان و هنردوستان ناشناخته ماند. تمام افتخارات این فیلمساز در جشنواره های خارج از کشور کسب شد و تحسین ها و جوایزی که گرفت همه در خارج از ایران بود. این فیلمساز صاحب سبک، نامزدی پنج نخل طلای کن را در کارنامه داشت و در پنجاهمین دوره جشنواره کن در سال ۱۹۹۷ برای اولین بار فیلمسازی که از ایران جایزه ای معتبر جهانی کسب کرد او بود. کیارستمی با بیش از هشتاد جایزه بین المللی یکی از پرافتخارترین فیلمسازان جهان است. در کارنامه این فیلمساز فقید فعالیت های متنوعی چون طراحی، نقاشی، عکاسی، ساخت فیلم کوتاه و مستند،ویدئو آرت، اجرای اپرا و چاپ کتاب شعر دیده می شود و همه این فعالیت ها نشانگر روحی سرکش و پرشور و میل و اشتیاق او به جنبه های مختلف زندگی بود. آنجا که در دفتر شعرش برگ و باد می نویسد: «اراده کنم کفش های کودکی ام جلوی پایم جفت می شوند.» خالق فیلم های پرافتخاری چون خانه دوست کجاست؟ کلوزآپ، زیر درختان زیتون، زندگی و دیگر هیچ، طعم گیلاس و باد ما را خواهد برد در ده سال گذشته با ساختن فیلم هایی مثل شیرین، ده، پنج ، ده روی ده ، بحث های زیادی برانگیخت و با انتشار کتاب شعرهایی مثل حافظ به روایت کیارستمی، سعدی از دست خویشتن فریاد و منتخب دیوان شمس بین اهالی ادبیات هم منتقدان بسیاری پیدا کرد، اما به جرأت می توان کیارستمی را یکی از تجربه گراترین و نوگراترین هنرمندان معاصرایران قلمداد کرد که بدون توجه به تحسین یا نفی شدن به ندای درون و ایده های بکرش جامه عمل پوشاند . ایده هایی که در ظاهر ساده به نظر می رسند و در تمامی فعالیت های هنری پیروان و مقلدانی پیدا کرد که هیچ یک جایگاه و اصالت موفقیت های او را کسب نکردند. چون ایده های کیارستمی در عین سادگی بسیار عمیق و با توجه ویژه به جزییاتی بود که بسیاری از افراد و هنرمندان به سادگی از آن عبور می کنند. کیارستمی در عمر ۷۶ ساله خود ۳۱ فیلم ساخت و حضوری موثر در معرفی سینمای ایران به جهان داشت اما شگفت آور اینکه یکی از مستعدترین و پرافتخارترین هنرمندان ایرانی همیشه در خارج از ایران تحسین شد و  بسیاری از فیلم هایش در ایران پروانه ساخت و مجوز اکران نداشت.