دوران امام صادق علیه السلام مقطعی طلایی و پراهمّیت در تاریخ معارف دینی به ویژه فقه محسوب می‌شود.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری موج،دوران امام صادق ـ علیه السلام ـ مقطعی طلایی و پراهمّیت در تاریخ معارف دینی به ویژه فقه محسوب می‌شود.
جعفر بن محمد بن علی بن حسین علیهم السلام،(۸۳-۱۴۸ق) معروف به امام صادق، امام ششم شیعیان. پدرش امام باقر و مادرش ام فروه نوه ابوبکر خلیفه دوم است. وی سال ۸۳ قمری درمدینه به دنیا آمد و در سال ۱۴۸ قمری به وسیله منصور عباسی مسموم و شهید و در قبرستان بقیع دفن شد. امام صادق در ۳۱ سالگی به امامت رسید و دوران امامتش ۳۴ سال طول کشید. ایشان در دورانی به امامت رسید که حکومت اموی ضعیف شده بود و گروه‌های مختلف دست به قیام می‌زدند؛ اما امام صادق این گروه‌ها را تایید نمی‌کرد چرا که آنان می‌خواستند خود، حکومت را به دست گیرند، نه آنکه خواهان زدودن بدعت و زنده کردن دین خدا باشند. امام صادق در آن شرایط، نشرفقه آل محمد(ص) و علوم اهل بیت را مقدّم ‌شمرد تا آن اندازه که امروزه بیشتر احادیث شیعه از امام صادق است و شیعه به نام جعفریه شناخته می‌شود. امام صادق علاوه بر مباحثفقهی، مناظرات کلامی نیز با پیروان دیگر فرقه‌ها داشت و به دلیل دانش گسترده‌ای که داشت، جلسات درس وی بسیار پر رونق بود و افرادی با گرایش‌های مختلف در درس وی حضور می‌یافتند تا جایی که تعداد شاگردان وی را ۴۰۰۰ نفر ذکر کرده‌اند. شیعیان پس از شهادت امام صادق به چهار گروه تقسیم شدند: گروهی معتقد به امامت امام کاظم شدند و بقیه، هسته اولیه فرقه‌های اسماعیلیه، فطحیه و ناووسیه را شکل دادند.

*١٠ حدیثاز امام صادق

۱- برآوردن حوائج و نیازمندى هاى مؤمن از هزار حجّ مقبول و آزادى هزار بنده و فرستادن هزار اسب مجهّز در راه خدا، بالاتر و والاتر است. منبع: امالى الصدوق،صفحه ۱۹۷ ۲-کسی که قرآن رابخواند، ولی به آن عمل نکند، به آتش دوزخ دچار خواهد شد؛ چرا که گوئی در دنیا به تمسخر قرآن مشغول بوده است! منبع:  بحارالانوار،جلد۱۱،صفحه ۲۲۳ ۳- خداوند، زیبایی و خودآرایى را دوست دارد و از فقر و تظاهر به فقر، بیزار است. هرگاه خداوند به بنده اى نعمتى بدهد، دوست دارد اثر آن را در او ببیند؛ لباس تمیز بپوشد، خود را خوشبو کند، خانه اش را گچکارى کند، جلوى در حیاط خود را جارو کند؛ حتى روشن کردن چراغ قبل از غروب خورشید، فقر را مى برد و روزى را زیاد مى کند! منبع: ارشاد القلوب،جلد ۱،صفحه ۱۹۵ ۴- نماز شب،انسان را خوش سیما،خوش اخلاق و خوشبو و روزى را زیاد می ‏کند و زمینه پرداخت بدهى را فراهم می ‏نماید؛ غم و اندوه را از بین می‏برد و چشم را نورانى می‏ کند. منبع: بحارالأنوار،جلد ۷۷،صفحه ۱۸۷ ۵- هر کس مرتکب گناهی شود در حالی که خندان است در روز قیامت با چشم گریان به آتش دوزخ در افتد. منبع : جهاد با نفس، حدیث ۳۷۶ ۶- آن کس که خانه ای دارد و موٴمنی نیازمند آن است و صاحب خانه او را مانع شود، خداوند می فرماید: ای فرشتگان من! آیا بنده ام در مورد خانه ای پست در این دنیا به بنده های دیگر بخل ورزید؟! به عزّت وجلالم سوگند که هیچ گاه چنین شخصی در بهشتم مسکن نخواهد گزید! منبع: اصول کافی،صفحه۳۶۷ ۷-روز قیامت منادی صدا می کند: کجایند کسانی که دوستان مرا اذیت می کردند؟ پس عده ای بلند می شوند که صورت هایشان گوشت ندارد! گفته می شود این ها کسانی بودند که در دنیا مؤمنین را اذیت می کردند و آنان را به خاطر دینشان به زحمت می انداختند؛ سپس امر می شود که آن ها را به جهنم افکنند. منبع: بحارالانوار،جلد ۷۲،صفحه ۱۴۹ ۸- هنگامى که چهار چیز در جامعه شایع و رایج گردد، چهار نوع بلا و گرفتارى پدید می آید: ۱٫ اگر زنا رایج گردد، زلزله و مرگ ناگهانى فراوان می شود؛ ۲٫ اگر زکات و خمس اموال پرداخت نشود، حیوانات نابود می شوند؛ ۳٫ اگر حاکمان جامعه و قضات، ستم و بى عدالتى نمایند، باران رحمت خداوند نمى بارد؛ ۴٫ اگر اهل ذمّه تقویت شوند، مشرکین بر مسلمین پیروز می شوند. منبع: وسائل الشیعه،جلد ۸ ،صفحه ۱۳ ۹- عبادت کنندگان سه دسته اند: گروهی خدای متعال را از ترس، عبادت می کنند و این عبادت بردگان است؛ گروهی خدای متعال را به طمع ثواب، عبادت می کنند و این عبادت مزدوران است؛ گروهی خدای متعال را برای عشق به او عبادت می کنند و این عبادت آزادگان و بهترین عبادت است. منبع: اصول کافی؛جلد ۳،صفحه ۱۳۱ ۱۰- هیچ رگی نمی زند و هیچ سنگی به پای کسی آسیب نمی رساند و هیچ پایی نمی لغزد و هیچ چوبی به دستی خراش نمی اندازد، مگر به علت گناه.