شکی نیست که «پول» در دنیای امروزی فوتبال یک ابزار مهم به شمار می رود، به خصوص آنکه رفته رفته کشورهای در حال توسعه نیز به فوتبال حرفه ای روی آورده و در صدد هستند به صف طلایه داران بپیوندند.

به گزارش مهدی جمشیدیان خبرنگار خبرگزاری موج، برگزاری لیگ برتر ، در اندیشه رسیدن به فوتبال حرفه ای برآمدیم اما انگار راه را گم کردیم و تصور نمودیم با ولخرجی و ریخت و پاش می توانیم آموزه های حرفه ای را پیاده کنیم . بازهم تکرار می کنیم که پول یک برگ برنده می تواند باشد منوط به اینکه باحساب و کتاب هزینه شود و منطق چاشنی کار گردد، در غیر اینصورت به بیراهه خواهیم رفت و چه بسا دراین اوضاع و احوال اقتصادی، باشگاه ها در ادامه با مشکل جدی مواجه شوند. اما یکی از مواردی که فوتبال ما را به شکل جدی به چالش می برد، رشد قارچ گونه قیمت فوتبالیست هاست که سال به سال به طرز وحشتناکی افزایش می یابد و همین پاشنه آشیل باعث می شود تا بسیاری از بازیکنان تنها بخاطر یک مشت اسکناس بیشتر به هواداران دلباخته پشت کنند و به تیم های دیگر بروند. به زعم ما ، مقصر اصلی در این میان مدیران باشگاهها هستند که برای رسیدن به اهداف خود ( نتیجه گرایی ) دست به هرکاری می زنند و با پول های زیر میزی و دسته بندی های پشت پرده سعی می کنند تا به اصطلاح بازیکنان اسمی را به تور بیندازند. کار به جایی رسیده که برخی از بازیکنان، شخصا قرارداد را به دلخواه خود تنظیم می کنند و طبق شنیده ها بعضا برای یک فصل دو میلیارد پیشنهاد کرده اند. اما این اول کار نیست ، بلکه مدیر باشگاه رسما یک میلیارد به این فوتبالیست می دهد و در بوق و کرنا می کند ولی برای آنکه صدای اعتراض دیگران را خاموش کند سپس یک میلیارد به شکل پنهانی تقدیمش می کند . با این شرایط چگونه می توان توقع داشت که سنگ روی سنگ بند شود و فوتبال ما به سمت و سوی موفقیت گام بردارد. فوتبالیستی که ماهی نزدیک به دویست میلیون بگیرد، طبعا بیشتر مواظب ساقهایش خواهد بود تا کسب موفقیت برای تیمش. بدتر از همه اینکه این مبالغ به بازیکنان پا به سن گذاشته پرداخت می شود چون همیشه تیتر یک هستند و اسمشان بر سرزبانها جاری می شود. درحالی که بیلان بسیاری از بازیکنان جویای نام و کم سن و سال ، بالاتر از این دسته از ستاره های کاغذی است که نمونه آن را سال گذشته در پرسپولیس دیدیم و بازیکنانی مـثل محمد انصاری و علی علیپور نشان دادند که اتکا به آنان می تواند برگ برنده باشد. نکته ای که در این میان نیاز به مداقه دارد این است که متاسفانه برخی از مدیران باشگاه ها گول دلالها و واسطه ها را می خورند و با استخدام بازیکنان پابه سن گذاشته ، باد درغبغب می اندازند و تصور می کنند شق القمر کرده اند در حالیکه با مبلغی که به بازیکنانی چون آندو تیموریان ها پرداخت می کنند، می توانند سه  چهار بازیکن جوان و مستعد را جذب کنند. علت اصلی این بلبشو این است که نظارتی در کار نیست و به همین سبب در فصل نقل و انتقالات، دلال ها پول هنگفتی به جیب می زنند و خوش به حالشان می شود و فوتبالیست های اسمی نیز چک بانک پارو می کنند. خوف آن می رود که این ندانم کاری ، کار را به جایی برساند که دیگر باشگاه ها آهی در بساط نداشته باشند و رفته رفته قید حضور در لیگ برتر را بزنند که در آن صورت نمی توان به آینده این فوتبال امید بست.